Miesięczne archiwum: Listopad 2018

Urodziny

Urodziny
ciemno i mokro
bez wspomnień
czysta kartka
i Ona wokół mnie
czekam i rosnę
dla Ojca, Matki
rodziny i siebie
stan hibernacji
nagle widzę światło
wśród tunelu ciemnego
me urodziny
zaczęły się od Tego
Cofnij

Strony życia

Strony życia
idę w prawą stronę
zaglądam
oczekuję Duszy mojej
wychyla się zza drzewa
spogląda
to ja woła do mnie
wnika w me ciało
Prawo i Wola
to My, krzyczy
a potem cisza
ciszą utkany
idę w lewo
śmieją się bałwany
Dusza zamiera
za drzewem duszy nie ma
tylko ból, zdrada, trzewia
łamią na kole
Prawo i Wolę
te ciemne łachmany
a potem
Krzyk
Nie-ukochany
Cofnij

Znikający punkt część 5

***

Mimo dotychczasowych sukcesów Sulea zaczął miewać czarne myśli. Przestał go nachodzić głos Łady i nikt mu już nie mówił, żeby brał zlecenia. Zamknął się w domu i myślał. Wraz z myślami o swojej zmarłej dziewczynie, przyszły myśli samobójcze. Coś go ciągle namawiało, szeptało do jego ucha:

„Zabij się, zabij się, zabij, nic już nie zdziałasz, twa kochana Weronika umarła, zabij się, zabij, powita cię z szerokimi ramionami, zabij się, zabij…” – i tak bez końca.

Detektyw zasłonił żaluzje i siedział tak po ciemku, nie wiedząc, czy jest noc, czy dzień. Nie spał w ogóle.

Minął tak dzień, noc, tydzień. W sumie i tak długo wytrzymywał z tymi myślami.

Gdy był Łada, ich nie było. Gdy zniknął, nasiliły się. Powróciły. Z otchłani zapomnienia.

Takie myśli miał po śmierci Weroniki, ale wtedy pojawił mu się we śnie Michael i zbawił go od nich.

Teraz tylko wystarczyło przedawkować dawne leki. „Przedawkować, zasnąć na wieki, umrzeć”. – Głos zmienił tekst, jakim częstował Suleę. W końcu detektyw się poddał mu i zażył śmiertelną dawkę, popijając ją alkoholem.

***

Sulea leżał nagi na ziemi. Nie bardzo wiedział co się z nim stało i jak się tu znalazł. Za nim i przed nim ciągnęła się kilometrami droga przez las. Wstał, otrząsnął się z piachu i zaczął iść. Złowrogie drzewa śpiewały pieśń.

Nasz pan i stwórca Nija, Legba, Susanoo

Nosi Boga śmierci i Zaświatów miano.

Przyjdź do niego owco mała,

Daj się wchłonąć do jego ciała.

Jak cię wchłonie nie pożałujesz,

Swoją śmierć podwójnie pocałujesz.

Oj dana, dana, oj dana, dana…

Pieśń była jakby hipnotyczna. Sulea zatracił się w niej.

„Detektywie!, detektywie!”. – Ktoś zaczął go wołać. Prawie nie pamiętał tego głosu, ale otrząsnął się z transu.

– Suleo, tutaj mam ograniczoną moc – mówił Michael do jego głowy. – Lecz dam ci cząstkę siebie, byś nie zasypiał w transie i szedł do celu. To ważne…

Samobójca otrząsnął się i zaczął iść dalej.

Z daleka zobaczył płomień. W płomieniu stała Ema. Nie krzyczała, choć widać było, że cierpiała nieliche katusze. Podszedł do czerwonego ognia i dotknął Emy. Nie wiedział, czemu to robi, po prostu tak miało być. Ema rozsypała się na popiół, a jego oparzył ogień. Ogień, który nie gasł.

Cofnij