Archiwum kategorii: Proza

Opowiadanka, nowele, fragmenty

Epilog

Epilog 

Agriel nie przeżył. Rana była śmiertelna. Anioły odparły piekielnych do piekła i zniszczyły anioło-demony. Widael, Gemperel, Konael i Patael dostali pochwały od Boga za służbę i do tej pory opiekują się aniołami niższego stopnia. Werbują co zdolniejsze jednostki ludzkie do służby anielskiej. Wymyślili nowy sposób werbowania i zlikwidowali poczekalnie ludzi. Teraz wybitne jednostki ludzkie, gdy umierały, miały prawo wyboru. Zostawały aniołami bądź czekały na Sąd. Ludzi, którzy popełnili więcej grzechów, kierowano z powrotem na Ziemię. Patael nadzorował pierwszy etap – czyli dawał prawo do wyboru. Gemperel kierował ludzi do Boga, Konael wraz z Widaelem formowali esencje tych, którzy chcieli zostać aniołami.

Lucyfer wrócił do piekła. Zniesmaczony tym, że jego plan się nie udał, postanowił odciągać od Boga więcej dusz, by w końcu zaatakować znowu…

Cofnij

Ostateczna bitwa

Ostateczna bitwa

Tyrag nie wychodził z budynku. Pił krew ofiary, ciągle rosnąc w siłę. W międzyczasie przez portale przeszli Patael, Konael, Gemperel i Widael. Agriel powiedział im, że muszą czekać, gdyż mag zadbał o wszystko i anioły nie mogą tam wchodzić. Gdy zakneblowany stracił resztkę krwi, przez dach wyleciał Tyrag. Widael postanowił wkroczyć pierwszy. Jeden z batów prawie zahaczył za rękę, w której arcydiabeł trzymał pistolet. Tyrag wymierzył i strzelił. Kula przeszła przez lewe środkowe skrzydło Widaela.

Czytaj dalej

Plan końca

Plan końca

Dzięki lustrom zlokalizowali Leiraga. Okazało się, że kroczył sobie chodnikiem jakby niby nic. Ludzie się od niego odsuwali, pokazując go palcami. Spalona twarz podobna do Freddy Krugera, dodatkowo dwa rogi i podłużny ogon. Diabeł jak wymaluj.

Czytaj dalej

To co na górze, a to co na dole

To co na górze, a to co na dole

Na Ziemi anioło-demony, które nie miały żadnych zwierzchników, opanowały ciała głównych polityków, by mieć władze, pieniądze i dziwki. Zauważono zmiany w zachowaniu tych ludzi, lecz nie przykładano do tego wagi. Prezydent to prezydent, a premier to premier. Chcąc przyspieszyć przemianę ludzi niekoniecznie zainteresowanymi grami fabularnymi, wykorzystywali guru sekt, które już istniały. I tak opanowały scjentologów, Skull ‘n’ Bones, Bohemian Groove, czy loże masońskie.

Tyriel, dopóki nie zdemaskowano go, miał dostęp do laboratorium naukowego. Dzięki demonicznej mazi i swojego pióra wydestylował truciznę, która działała na anioły. Dlatego, że wśród aniołów modne było wciąganie ziemskiego powietrza w tubach (to co ziemskie zawsze przyciągało anioły pierwszego stopnia). Tyriel postanowił zatruć kilka tub, a później reszta wykonała się sama. Oprócz tego wynalazł kamuflaż dla szaraków, żeby zarażały jak najwięcej aniołów, które były wierne Panu. By zjednać sobie zakażonych, śpiewał, jak dobrze jest na Ziemi. Nie wszyscy poszli za nim, ale wystarczyło to na dość pokaźną armię.
Teraz gdy atak się nie udał – ktoś musiał uprzedzić o nim – stracił całą masę aniołów gotowych połączyć się z demonami. Dlatego, chociaż na ziemi wszystko zostało przygotowane do dużego transferu, Tyriel nie miał zasobów anielskich. Nie mógł również kontrolować sytuacji w sferach niebiańskich. Leirag się niecierpliwił – chciał jak najszybciej rządzić w nowym piekle.

Agriel znał Tyriela od początku swojej służby. Zawsze wydawał się mu zakręcony, ale nigdy nie przypuszczał, że w nim siedzi taka zawiść, takie uczucie goryczy, które pozwoliło mu na tyle zła. Konael i Widael ruszyli do piekła szukać Leiraga, a on z Gemperelem i Pataelem szukali na ekranach Tyriela.
Kolumny trzymetrowej wysokości i o dwumetrowym promieniu podtrzymywało sześć kontynentów piekielnych ponad ich głowami. Niektóre kontynenty były uszkodzone. Piekło już nie było miejscem bezpiecznym. Widael zapytał przechodzącego centaura:
– Co się stało z tymi kolumnami?
– To wy nie wiecie? Leirag ten nowy diabeł się zbuntował. Umieścił trotyl na kolumnach i wysadził. Na szczęście piekło od razu się nie zawaliło, ale trzeba uciekać. Demony, potępieńcy i mityczni uciekają przez nieczynne wulkany.
Widael i Konael wrócili. Znaleźli anioła trzeciego stopnia i zagadnęli do niego.
– Możesz powiedzieć Metatronowi, że zaraz będzie wylew piekła na Ziemię?!
– On już wie i dał nowe rozkazy. Każdy anioł drugiego stopnia musi przejść przemianę w trybie natychmiastowym. Macie pastylki przemienienia. Trzeba…
– Wiemy – przerwał Konael. – Po prostu je daj.
– Strzeżcie się…
Już nie dokończył, gdyż anioły wyruszyły w podróż do portali.

Konael znalazł się w maibachu. Zadzwonił telefon.
– Witam proboszczu, tu wasz organista. Te chrzciny, to naprawdę dobry interes. Wystarczyło zaszantażować rodziców, to zapłacą każdą cenę.
– Tak, też tak myślę – powiedział ksiądz. W głębi duszy myślał jednak, że coś tutaj jest nie tak. Miał wszystko i wszystko mógł mieć, lecz to nie było jego życie. Dojechał do kościoła i zaczął chrzcić. Podczas chrztu przybyli zbulwersowani rodzice.
– Ty zboku. To, co zrobiłeś naszym dzieciom, jest niewybaczalne – odezwał się jeden z ojców. Po chwili wybuchła wrzawa, a co odważniejsi powyjmowali noże i zaczęli okrążać księdza. Nagle rzucili się na niego. Ksiądz wiedział, że nie powinien ich obwiniać za to, co robili, więc wybaczył im. Czarna maź, która pokrywała jego ciało, ustąpiła światłu. Gdy rodzice w szale kłuli jego ciało, on odwrócił się i poszedł w stronę światła, do bramy.

Żona biznesmena znajdowała się w poczekalni. Przyszła wcześniej, bo nie chciała, by mąż się dowiedział, że chce „to zrobić”. Powiedział jej, że jeżeli jeszcze raz zrobi skrobankę, zabije ją. Miała jeszcze pół godziny do zabiegu. Biła się myślami ze sobą. Jej większa część chciała to zrobić, lecz inna „ja” sprzeciwiała się. Dla tej obcej, jej większa część była zła i zimna. Po pewnym czasie ta „obca” wyłączyła świadomość tej złej. Przed przyjściem lekarza wyszła jak zahipnotyzowana. Zostawiła samochód przy gabinecie prywaciarza i poszła nieprzytomnie do domu. Minęło dużo czasu, zanim przyszła. Mąż w tym czasie się obudził, poczekał, aż wejdzie, po czym zaczął krzyczeć z płaczem:
– Znowu to zrobiłaś. Nie mogę w to uwierzyć. Jeżeli nie chcesz mieć dzieci to po prostu powiedz. Zabije cię – już nie zbijesz żadnego dziecka.
– Ale… – chciała coś powiedzieć, lecz biznesmen już zaczął ją dusić. Tym razem przemiana nastąpiła od środka. Światło powoli się rozprzestrzeniało z centrum ciała, aż do skóry, wypalając czarną maź. Widael zobaczył, jak jego stare ciało się osuwa, a mąż płacze nad nim. Obrócił się, nie mogąc na to patrzeć. Jednocześnie zobaczył portal, przez który przeszedł do nieba już jako anioł trzeciego stopnia.
Konael wyciągnął swoją broń. Przyjrzał się jej. Na rękojeści widniał nowy czerwony klejnot. Widniał na nim napis: „Przedłuż mnie”. Konael dotknął rubinu i pomyślał, by sztylet się wydłużył. Zgodnie z jego wolą to się stało.
– Uważaj – krzyknął Widael, tworząc z drugiego bicza tarczę. Miecz odbił się, po czym zmniejszył się do wielkości sztyletu.
– Podaję wam współrzędne, gdzie znajduje się miejsce zbiórki do walki.

Agriel, Moiry i bitwa

Agriel, Moiry i bitwa

Agriel musiał się trochę pomęczyć, zanim wszedł na ostatni kontynent piekła. Ponoć na samą górę wiodło 666 tysięcy schodów. Dla rozrywki podczas wchodzenia zaczął liczyć te schody. Wyszło mu że jest ich 666 tysięcy i 61 – mała pomyłka piekielnych budowniczych. Gdy w końcu wszedł na szczyt, skierował się najpierw do Lucyfera. Zobaczył anioła, który miał postawę królewską. Nadal po upadku posiadał szlachetne cechy. Jego twarz jednak nosiła wyraz niepokoju, zmartwienia, nieszczęścia, złośliwości, nienawiści, podstępności, fałszu i wszelkiego zła. Czoło niegdyś szlachetne tuż nad oczami zapadło się i wycofało. Jego oczy były przebiegłe i przenikliwe. (Opis z „Wielki bój” Ellen G. White) Miał cztery pary skrzydeł jak Metatron. Gemperel oddał list. Poczekał chwilę (może przeczyta na głos zaszyfrowane informacje).

Czytaj dalej

Przeszpiegi wśród swoich

Przeszpiegi wśród swoich

Gemperel został wrzucony do strefy bezpieczeństwa przez tunel. Było tam kilkanaście, pogrążonych w myślach, szarych aniołów. Gemp przybrał ten sam wyraz twarzy. Początkowo szarzy się podniecili. Przecież to pierwszy chory anioł 3-stopnia. Po chwili jednak wszystko się uspokoiło. Od wrzucenia Gempa minęła godzina albo dwie, albo cały dzień. Czas dla niego ciągle się wydłużał. Anioły nie rozmawiały z nim. Nie wiedział tylko z jakiego powodu. Oprócz upływającego czasu Gemperel coraz bardziej odczuwał chorobę szaraków. Powoli zaczął się do nich upodabniać. Miał jednak misję i musiał jakoś ich zjednać. Przynajmniej tych, którzy nie trafili z własnej woli. Było kilka aniołów, które, dla siebie nie wiadomego powodu, lgnęły do niego i odbierały resztki jego energii. Jednak one nic nie wiedziały. Zapytane czego od niego chcą, mówiły, że ma w sobie coś, co je pociesza. Pytane o powód choroby i uwięzienia, odpowiadały, że albo się zaraziły od innych, albo straciły opiekę nad swoim człowiekiem, który nagle wyzbył się emocji. Uwięzieni ci przybyli tu dobrowolnie. Spytani, czy ktoś przybył tu pod przymusem, wskazywali głowami na grupkę aniołów stojących razem.

Gemperel powoli zaczął szarzeć pod kostiumem. W końcu kopnął w portal do trzeciego nieba. Podleciał do sufitu i zaczerpnął światła, które miało uzdrawiać chore anioły (chyba Rafael nadal pracował nad antidotum), ale zupełnie sobie z tym nie radziło, po czym narysował portal na podłodze sfery. Wywołał tym wielkie poruszenie, gdy przez niego przeszedł. Gemperel z odrazą zrzucił przebranie, jednocześnie prosząc Metatrona o wypalenie światłem Boga plam, które się pojawiły. Metatron zgodził się i wysłał go z powrotem na przeszpiegi. Gemperel odczuwał zimny ból w miejscach zarażonych, w których pojawiało się boskie światło. Wytrzymał i po połknięciu szarej tabletki był gotów do zejścia. Powitany został przez szaraki jak bohater. Przez tych, którzy byli świadomi buntu. Okazało się, że gdy on przeszedł przez bramę, to jeden z buntowników też to zrobił. Powiedzieli mu, że za niedługo będzie atak na strefę. Wzmiankowali, że jakiś anioł 3-stopnia ma doprowadzić do bitwy.

Wszelkie pytania o to jak nazywał się ten anioł, spełzły na niczym. Gemperelowi musiała wystarczyć ta informacja. Postanowił, że przejdzie przez portal i zda raport Metatronowi.

– Gemperel, anioł trzeciego stopnia, możecie mnie wypuścić. Hasło: „Szara pantera”. Luk został otwarty, a anioł przeszedł tak szybko, by zdziwieni więźniowie nie wykorzystali okazji do ucieczki.

Gdy już zdał raport, Metatron wydał nowe rozkazy. Izolatkę w całości przeniesiono w inne miejsce, zakamuflowano, a wejścia usunięto. Na miejscu izolatki postawiono atrapę, która miała być pułapką dla agresorów. Usunięto z niej lecznicze światło, by ten, który tam wpadł, nie mógł uciec, jak zrobił to Gemperel. Straże postawiono przy wejściu do tunelu. Gdy wszystko było gotowe, wystarczyło poczekać.

Cofnij

Wycieczka Agriela

Wycieczka Agriela

 

Wieszczki, ze względu na swoją niezwykłość i unikatowość, znajdowały się w dziewiątym i ostatnim kontynencie piekła, na czubku Wieży Babel, zwanym BG – Bad Guy. Kontynent ten miał powierzchnię podwojonych wysp brytyjskich. Lucyfer lubi się pytać wieszczek o to, co działo się w niebie, na ziemi, czy na jego włościach piekielnych. Jednak Lucek nie za bardzo rozumiał, co mówiły wieszczki, bo żeby je zrozumieć trzeba mieć nieźle poukładane w głowie i mieć szczęście w interpretacji. Lucek tych atrybutów nie posiadał albo krył się z jakiś dziwnych powodów. Ponadto ustalił kiedyś zasadę – róbcie, co chcecie, tylko nie podważajcie mojej władzy. Przez co piekło zamieniło się w hedonistyczny Babel. Od tamtej pory wymyślono coś na wzór telewizji na żywo. Kamery filmowały potępionych, którzy cierpieli i umierali w wymyślnych programach. Ci z potępionych, którzy umarli byli degradowani do innych, mniej popularnych programów. Dostawali przez to mniej kredytów i nie mogli już sobie pozwolić na luksusy. Cierpienie i śmierć było na porządku dziennym w Hell TV. Od czasu do czasu jakiś diabeł wysyłał demony, by polowały na dusze. Jak już udało się im uzyskać dla piekła, zniewalano je, sprzedawano, bądź wymieniano ich między sobą.

Agriel musiał dostać się do wieszczek i do Lucyfera tak, żeby go nie rozpoznano. Gdyby to się stało, miałby problemy zarówno na górze, jak i na dole. Lucek musiał się dowiedzieć, że ktoś za jego plecami może zniszczyć nie tylko jego piekielną idyllę, ale i Ziemię. Gdyby choroba rozprzestrzeniła się w świecie ludzi, powstałoby drugie piekło. Piekło ludzi wypranych z uczuć i emocji. Demony zaś nie mogłyby pozyskiwać potępieńców.

Anioł zaszył się w zaułku i zjadł czarny cukierek. Po minucie przemiany pokazał się jako demon. Wszystkie skrzydła złożyły się tak, by udawać garba, a pióra zamieniły się w zastygłą czarną maź. Podszedł pewnym krokiem do pierwszej bramy i ją przekroczył. Gdyby chociaż się zawahał bądź okazał zdenerwowanie, bramkarz nie przepuściłby go. Kazałby na pewno dać jakąś przepustkę, której on nie miał. Na szczęście się udało.

Agriel zauważył, jak jeden demon pokazywał dumnie swój glejt, a strażnik lekko zdziwiony przepuścił go. Demon kierował się prosto do drugiej bramy. Anioł przyczaił się, a gdy denat przechodził koło jego kryjówki, wciągnął go w ciemny zaułek. Ciemnoskrzydły początkowo się opierał i miał już krzyczeć, gdy Agriel go ogłuszył. Wyciągnął glejt i z ulgą stwierdził, że zawiera informacje, które mają zostać dostarczone do Lucyfera. Niestety były zakodowane. Podpis diabła, który podpisał glejt, wydawał się mu trochę znajomy, ale dlaczego, tego nie odgadł. A taka była treść:

 

„Należy przepuścić przez wszystkie bramy tego doręczyciela, gdyż tylko on został upoważniony do osobistego doręczenia tej wiadomości JKM Lucyferowi. (Tutaj następowały jakieś chore esy-floresy i podpis na końcu.) Diabeł Leirag”.

 

No to wizytę miał zapewnioną.

Cofnij

Pomysł

Pomysł

Podczas gdy Agriel szukał wieszczek, Metatron wydał rozkaz zgrupowania wszystkich chorych aniołów do strefy bezpieczeństwa, do momentu wynalezienia antidotum przez Rafaela w tajnym laboratorium. Ich niebo znajdowało się niżej niż nieba ludzkich dusz, a jednocześnie miało portal dochodzący do jednego z nieb trzeciej kategorii umiejscowionej na mezosferze. Wejście było izolowane przez pieczęć Pana i mogli tam wchodzić tylko anioły upoważnione przez Metatrona. Miało również tunel na drugim poziomie, przez który wrzucano do niego chore anioły.

Czytaj dalej

Pierwszy poziom

Pierwszy poziom

Agriel przełknął tabletkę przejścia i po chwili znalazł się w piekle, po drugiej strony lawy. Piekło było dziwne; im głębiej się schodziło pod ziemię, tym wyżej się znajdowało. Jest odwróceniem praw przyciągania, tak samo ziemskich, jak i niebiańskich. Nieba znajdują się odpowiednio: pierwsze troposfera, drugie stratosfera i trzecie mezosfera. Od najniższego do najwyższego. W piekle było na odwrót. Tu Lucyfer miał rezydencję najgłębiej. Ochronę miał złożoną z mitycznych stworzeń jak cyklopy, centaury, satyry, dżiny, czy inne stworzenia, hybrydy. Wszystkie te stworzenia zostały strącone do podziemi podczas potopu. Od tamtej pory w piekle roiło się od nich, także są na niższych piętrach ukończonej wieży Babel. Jej pierwsze kondygnacje obejmowały połowę piekła. Miały rozmiary kontynentów. Pierwszy kontynent był miejscem, gdzie mogli przebywać wszyscy. Na kolejne obszary piekła trzeba mieć przepustkę. Agrielowi na razie wystarczył pierwszy poziom piekła. Przebrał się tak, żeby zakryć swoje świetliste skrzydła. Poszedł do „Gorącego pocałunku”, baru z siarczystymi winami i gorącymi tancerkami go-go – sukkubami. Nie był to zbyt wyszukany bar, zresztą jak większość miejscówek w pierwszym piekle.

Agriel podszedł do baru i zamówił siarczystą śliwowicę. Do czasu, aż stanie przed Metatronem, by zdać mu raport, mógł sobie pozwolić na siarczysty oddech.

– Barman – Agriel zagadał do zombiaka, który ze względu na to, że był zombiakiem, – Barman! – musiał usłyszeć dwa razy, zanim się odwróci. Było to trochę problematyczne w rozdawaniu napojów, więc wymyślono, że klient sobie sam będzie rozlewał napoje, a zombie będzie tylko – w sposób powolny, ale skuteczny – pobierał zapłatę.

– Coo? – spytał przeciągle barman, zdziwiony, że ktoś w ogóle do niego zagadał.

– Na czym polegał ostatni zlot Lucyfera? Bo byłem – ekhm… niedysponowany.

– Nie…

– Aha, nie wiesz. Dobra, poszukam kogoś, kto wie.

– …by…

– Tak – by się dowiedzieć…

– …ło… – w tym momencie zombiak uniósł dwa palce do swojego otworu gębowego.

– Ach, chcesz coś zjeść, może się oddalę…

– …go – i dokończył.

Po chwili do Agriela dotarło, że zombie próbował mu powiedzieć od ponad minuty, że nie było żadnego zjazdu. Skoro to nie inicjatywa Lucka, to kogo? Piekło jest jak morze – długie, szerokie i co dziwne – wysokie w głąb (sic!). A główni jego przedstawiciele interesują się hedonistycznymi zabawami, że tylko od czasu do czasu posyłają swoje podwładne demony, by sprowadziły do piekła nowych potępieńców. Tę aferę zorganizował ktoś inny. Agriel potrzebował zawodowych wieszczek.

Cofnij

Działania trzech muszkieterów i opiekuna

Działania trzech muszkieterów i opiekuna

Widael jako broń wybrał sobie taśmę-bicz. Kontroluje jej giętkość, twardość, ostrość i długość. Zatem może zrobić nią prawie wszystko. Gemperel jak na gangstera przystało miał swój pistolet 9 mm, a Konael poprosił o krzyż z ostrzem w środku. Patael nie pozwolił im używać ciał na ziemi, mieli zdać się na spryt, odwagę i… szczęście. Patael na trzecim poziomie dostał duże lustro. A na nim było ukazane – jak w odbiornikach kilku kamer – wiele ludzkich żywotów. Wpisał do wyszukiwarki kamer nazwę gry „Tajemnice siódmej góry” i po chwili miał już obraz dwudziestu gier, które miały dotrzeć do młodzieży w wieku jego podopiecznego. Inne, które dotarły, zrobiły już zamieszanie w strukturze anielskiej. Koledzy Pataela musieli działać szybko i bezwzględnie. Podał wytyczne trzem aniołom i zaczęły się dziać dziwne rzeczy.

Na trasie krajowej 48 przewrócił się samochód dostawczy, podobno zahaczył o kamień, który zrobił dziurę w oponie. Przekoziołkował kilka razy. Na szczęście kierowca miał zapięte pasy. Zawartość dostawy – pięć gier zapakowanych tak, żeby nic broń Boże im się nie stało, wpadło dziwnym trafem do rzeki oddalonej o rzut kamieniem.

Inna gra miała trochę większego pecha. Kobieta, która ją kupiła, zostawiła bagaż w luku, a podczas lotu otworzyła się klapa i cały bagaż spadł na ziemię. Szukaj mnie w polu – woła.

Z następną doręczyciel szedł z poczty do domu jakiegoś bogacza, ale przeszedł pod drabiną i wylała się mu farba na przesyłkę. Stał się odtąd człowiekiem przesądnym, a przesyłkę wywalił do kosza. Coś mu podpowiadało, że bogacz będzie niezadowolony z prezentu jaki mu mógł donieść.

Innym razem przez miasto przelatywały małe meteory. Cudem jeden z nich się oderwał od chmary i uderzył prosto w miejsce, gdzie gra się znajdowała.

Na poczcie mylili się i zamiast do rąk graczy, zostały dostarczone na jeden adres, gdzie były zamknięte drzwi z napisem – „Połóż tą zajebistą grę i wynocha, w skrzynce na listy masz forsę”.

Wszystko szło dobrze. Zostało wyeliminowanych dwanaście gier, gdy pojawił się kłopot. W trybie natychmiastowym, niewidocznym dla ludzkiego oka, zostały doręczone cztery gry do domów, w którym były żądne zabawy dzieciaki. Patael zauważył, że do bitwy o dusze dzieciaków wtrąciły się zmutowane demony, które nie muszą mieć zgody na interwencję od wyższych szczeblem pobratymców. Polityk przekazał polecenia do swoich podkomendnych, gdyż nie mogli sobie pozwolić na dalsze straty.

Za pomocą Pataela anioły wyłapały trójkę demonów. Każdy z nich utworzył przed niespodziewającym się demonem doręczycielem niewidoczny portal do neutralnego świata. Patael również interweniował, inaczej ostatnia gra doszłaby do miejsca przeznaczenia. Zaczęła się walka.

Widael spotkał Nożycorękiego Nawuiela. Na początku walki wstążka nie mogła dosięgnąć Nawuiela, a każdą próbę dojścia do szyi, czy po prostu zranienia go przez Widaela, odpierał nożycami i obcinał broń, słabnącą za każdym razem. Nasz anioł musiał czerpać z sił życiowych, by odtwarzać wstęgę. Wdowa postanowiła zmienić taktykę. Zamieniła broń w bicz, w którym końcówka stała się metalowa. Tym razem Nożycoręki musiał robić uniki. Robił to na tyle szybko, że Widael nie nadążał i kiedy Nawuiel zaczął się zbliżać, Wdowa zaczynała przegrywać. Gdy Nawuiel już był tuż tuż i nawet zranił ramię anioła, Widael wzbił się w powietrze i strzelił z bicza. Nawuiel zrobił unik. Wtedy demon wzniósł się również w powietrze, chcąc staranować wdowę, która zauważyła to i zrobiła pełny piruet. Zaskoczony demon nie odbił już stalowej końcówki, która przebiła mu serce. Maź, którą był obleczony anioł po przemianie, zeszła z niego. Widael stał się świadkiem rozpadu rozdzielonego demona i śmiertelnie ranionego anioła. Demon się rozpuścił, a anioł rozpłynął w świetle.

Gemperel trafił na metalowego demona. „Jak ja go postrzelę, przecież wszystko ma z metalu” – pomyślał Gemp. Zaczął strzelać – może któraś kula przejdzie. Kule zatrzymywały się na ciele diabła, wiercąc skorupę. Rozjuszony Weriel zaszarżował na niego. Gemp wzbił się w powietrze, lecz Weriel nie tracąc na impecie, rozłożył skrzydła i wbił je pod żebra aniołowi, kilka z nich łamiąc. Gemperel zobaczył błysk w oczach Weriela. „Oczy, to jego słaby punkt”. Gemp zwijał się z bólu, a Weriel zaczął kopać leżącego po brzuchu, głowie i już prawie wyrywał mu skrzydła, gdy Gemperel zerwał się i przyłożył zaskoczonemu anioło-demonowi pistolet do lewego oka. Nacisnął spust. Metal zaczął się rozpływać. Czarna maź spłynęła na neutralne pole walki, a uwolniony anioł, zanim się rozpłynął, podziękował za ratunek Gemperelowi.

Konael szybko wyciągnął z krzyża długi sztylet. Demon, z którym walczył, miał również białą broń, tylko trochę dłuższą i cięższą. Miecz dwuręczny. Konael miał o tyle przewagę, że jego drugą bronią był poświęcony krzyż. Gdy Kiamiel robił zamach mieczem, Konael oślepiał przeciwnika blaskiem krzyża i odskakiwał na bok, żeby uniknąć śmiertelnych ciosów. Powoli Konael zaczął się męczyć. Musiał coś wymyślić, bo jeszcze trochę i ten durny demon pozna się na jego unikach. Gdy następny zamach, miał już odciąć mu głowę, zastosował miejscowy teleport, znajdujący ujście za plecami Kiamiela. Wbił sztylet w plecy demona.

Patael, gdy został aniołem drugiej kategorii, wybrał dla siebie pióro orła. Wszakże było ostrzejsze od miecza. Jako anioł trzeciej kategorii dostał kołczan z łukiem. Każda strzała zawierała dokładną kopię jego pióra. Udefiel posiadał okrągłe shurikeny – zaokrąglone noże w wielkości kółek do gry w ringo. Rzucał nimi raz za razem. Polityk ograniczyl się do pisania zwojów ochronnych. Odbijały czakramy i kierowały z powrotem do Udefiela. Demon ze zręcznością nowej rasy, łapał je i odrzucał ciągle w kierunku Pataela. Anioł zmienił strategię. Zastosował zdublowanie się. Jeden z podwojonych pisał zwoje ochronne, a drugi strzelał z łuku. Udefiel nie potrafił unikać jednocześnie swoich czakramów i strzał. W końcu strzały zaczęły docierać do demona. Ostatnia strzała z kołczanu dosięgła szyi. Patael zaobserwował to samo, co widzieli jego podkomendni. Jednocześnie odczuł wielką ulgę i jego depresja anielska zniknęła. Później sprawdził swoich ludzi i wyszło na to, że też doszli do siebie. Gry demonów zostały zniszczone. Niestety cztery gry zostały dostarczone. Patael zdał raport Metatronowi, a ten pogratulował aniołom Pataela sukcesu z udanej akcji. Był to początek wojny.

Cofnij